تمام خاطرات کودکیم با تو تقسیم شده٬

با هم می خوابیدیم٬ باهم بیدار می شدیم٬با هم با قصه های شیرین مادربزرگ به دنیای پاک رویاهایمان پا می گذاشتیم. قصه هایی که با چرت زدن های همیشگی مادر بزرگ قطع می شد٬من عصبانی صدایش می زدم و تو آهسته می گفتی"بگذار بخوابد.گناه دارد"

شیطنت های پر دردسرت٬بازی های عجیبت٬خنده های پرسروصدایت٬چشمهای سرشار از  سادگیت را هیچ گاه فراموش نخواهم کرد.

همیشه با هم بودیم.همیشه.

اولین روز کلاس های آمادگی چه سخت بود. چرا دو سال فاصله؟چرا من تنها؟تو اینجا و من سر کلاس؟باورم نمی شد. و تو تا در خانه آمدی.با نگاهی پر از حسرت کودکانه.با تمام خواهش های پنهان در چشمانت. "خداحافظ.....

و هر روز به امید تو تا خانه می دویدم.با کاردستی تازه ای در دستانم. از همان روزها بود که فهمیدم ما خیلی هم شبیه هم نیستیم. تو  کاردستی ها را به اندازه من دوست نداشتی.تو کار دستی درست کردن را هم دوست نداشتی. پشت تخت پنهان می شدی و سرگرم آن سگ آبی٬آن عروسک فنری سیاه. و من در حسرت روزهای قدیم.در حسرت شیطنت هایمان٬ با هم بودنمان٬یکی بودنمان!

هر کاری می کردم که با هم باشیم.سگ آبیت را پنهان  کردم.عروسک سیاهت را از طبقه سوم به پایین پرت کردم!  تو آهسته گریستی و من٬ شرمنده از حسادت خودم و بزرگواری تو!

فایده ای نداشت. باید از هم جدا می شدیم.دبستان٬ راهنمایی٬ دبیرستان...

و تو ناگاه راهت را جدا کردی.جدا و تنها! مثل همان با زی هایت پشت تخت. مثل همان قصه گفتن هایت با خود در کمدی در بسته!

رفتی. با تمام مهربانی هایت.به شهری که دشواری هایش برای تو بود و دلتنگی هایش برای هردو. 

دیگر شبهای امتحان کسی نبود که با هم قرار بیدار ماندن بگذاریم و بعد از یک ساعت پنهانی چرت بزنیم. دیگر کسی نبود که با مهربانی ها و بزرگواری هایش مرا عصبانی کند. تنهاخاطره ها ماند ودلتنگی.

و حال بعد از سال ها! باز هم همان دلتنگی. باز هم مرور همان خاطرات.باز هم تکه ای از کودکیم هستی که از من جدا شده.

به خاطر همه آن روزهای شیرین با هم بودن٬تمام آن تجربه های به یاد ماندنی٬ متشکرم!

شاد باش! همیشه شاد باش!